O Dia do Fusca

Em 20 de janeiro de 1959, há exatos 64 anos, quando a fábrica da VW em São Bernardo do Campo ainda estava em fim de construção, saíram de sua linha de montagem os primeiros fuscas produzidos no Brasil (como o na foto acima e na abaixo, este, comigo ao volante). Equipados com motor de 1.200 cilindradas cúbicas – ou 1.2 litros, como mais comumente chamamos hoje – e "bananinhas' nas colunas laterais fazendo as vezes de setas (piscas), aqueles estranhos carrinhos arredondados ainda traziam algumas peças e componentes importados da Alemanha que, pouco depois seriam substituídos por produtos brasileiros, mas representariam um marco histórico. Durante mais de duas décadas, aquele modelo, o “VW Sedan”, dominaria, literalmente, as ruas e estradas do país.

Nada mau para um carro que havia sido lançado antes da Segunda Guerra Mundial, na Alemanha. Automóvel mais popular de todos os tempos, não só por aqui, o fusca seria uma espécie de coadjuvante constante na vida de milhões de brasileiros – entre os quais este que vos escreve.
Lá em casa, o primeiro Fusca, um 1.200 1963 azul, não muito diferente daquele primeiro fabricado no Estado de São Paulo, chegou em 1965. É ele que aparece nas fotos em preto e branco e foi também o seu o primeiro volante que eu usei para brincar de dirigir um carro de verdade na vida. Tenho claras na memória as imagens de alguns passeios que fizemos a bordo, para lugares como a então remota Barra da Tijuca, o Alto da Boavista, algum parque ou a Ilha do Governador.

Raríssimo os domingos em que não entrássemos no carro pela manhã e partíssemos asfalto (e paralelepípedo ou chão de terra) afora, terminando o dia exaustos, dormindo no banco de trás.
Fizemos também seguidas viagens de férias para Teresópolis, meus pais com nós três atrás e bagagens para um mês meticulosamente arranjadas por meu pai no porta-malas e na “cesta” atrás do banco traseiro. Me lembro até do cheiro daquele carro, dos chicletes que mastigávamos para desentupir os ouvidos na subida da serra e do rugido ritmado do motor. O pequeno 1.200 de menos de 40cv dava ao fusquinha um desempenho surpreendente na serra, deixando muitos carrões maiores para trás – não raro, envoltos em vapor cuspido por radiadores ferventes, fazendo fila pela água da Fonte da Santa, à beira da estrada.
Depois veio um Fuscão 1.500 1971 branco lótus (mais abaixo), comprado zero por meu pai, que o dirigia animado com a diferença para melhor no desempenho. Nesse, além de passear pelo resto a infância – me lembro das vezes em que meia tropa de lobinhos foi transportada no banco de trás –, percorri a adolescência e, aos 18 anos, passei para o banco do motorista.

Companheirão, o fuscão me levou para a faculdade, deu apoio buscando namoradas, transportou os instrumentos (inclusive a bateria) de minhas bandas, ajudou em mudanças, levou a galera para tudo o que era canto e tornou possíveis e memoráveis inúmeras viagens, inclusive para lugares em que só se conseguiria chegar de jipe – ou, claro, de fusca.
Já fora da casa dos meus pais, no finalzinho dos anos 1980, comecinho dos 1990, cheguei a ter um 1.200 1959 “queixo duro” (com a primeira marcha não sincronizada, que produzia um som parecido com um choro quando ele começava a andar) como carro de uso diário – incluindo viagens noturnas para Teresópolis, com a estrada iluminada por seus fraquíssimos faróis de 6 volts. Nunca nos deixou na mão.

O 1.500 foi preservado na garagem por muitos anos, mesmo depois que meu pai não quis mais dirigir – no fundo, ele só quis ter e usar o carro para poder nos levar a “lugares bacanas”, para passarmos mais horas todos juntos, conversando ou ouvindo música no rádio AM do painel, para que tivéssemos uma infância ainda mais maravilhosa. Cheguei a andar e a até viajar no fuscão levando nosso filho mais velho (hoje com 27 anos) sentadinho em sua cadeirinha no banco de trás.
Pouco depois, porém, eu e meus irmãos já não o usávamos mais. Ele continuava em ótima forma, com quase 100 mil km rodados (pouco para seus mais de 30 anos de uso) e totalmente original. Tínhamos carros mais novos, confortáveis e seguros e viajar com o Fusca se tornara uma aventura algo incômoda.

Meu pai até chegou a pensar em renovar a carteira de motorista e voltar a usá-lo. Mas acabou preferindo vendê-lo para um amigo meu, que já cuidava de outros três VW antigos. Poucos anos depois, esse amigo teve de se mudar de cidade e repassou o fuscão para um outro colecionador e, então, perdemos o contato com ele (o carro). Pensando nisso tudo hoje, sinto como se, de certa forma, um parente tivesse se mudado para longe.
Há tempos, gravando um dos primeiros episódios do programa Oficina Motor, tive a oportunidade de reviver um pouco essa história. Juntamos no mesmo roteiro um modelo 1959 (o primeiro nacional) e um 1986 (abaixo, o último, antes de sua ressurreição forçada pelo presidente Itamar, em 1993, saindo novamente de linha em 1996). Foi como revisitar parentes queridos.

Falo nisso tudo porque hoje, 20 de Janeiro, é o Dia Nacional do Fusca aqui no Brasil. É provável que a data esteja sendo comemorada com encontros de colecionadores e admiradores dos besouros, por tudo que é canto. Se você tem mais de 30 anos, é uma boa chance de ir visitar um velho conhecido. Se tem menos, vale conhecer um pedaço simpático da nossa história.


.jpg)




























https://ao88inc.com/ mình vừa ghé qua một chút, chưa đọc sâu nên cũng không có gì để nói về nội dung. Chỉ là lúc mở lên thấy bố cục khá thoáng, các khối không chen chúc nhau nên mình nhìn cũng dễ hơn. Bình thường mình hay lướt vài đoạn rồi chuyển sang việc khác, thành ra kiểu chia khoảng rõ ràng như vậy khá hợp với cách mình xem web. Không cần chăm chú đọc ngay từ đầu vẫn nhận ra được từng phần riêng. Có thử nhìn sang menu thì cũng thấy ngay, khỏi mất công kéo lên kéo xuống để tìm chỗ chuyển mục. Mới xem sơ thôi nên mình chỉ có chút ấn tượng ban đầu vậy,…
qq88 mình vừa mở thử lúc rảnh, chưa đọc được bao nhiêu mà thấy phần trình bày khá dễ nhìn. Thường gặp trang mới là mình kéo lên kéo xuống một vòng cho quen trước, chứ ít khi ngồi đọc ngay từ đầu. Ở đây các khối nội dung tách ra tương đối rõ nên lướt qua cũng không bị cảm giác mọi thứ dồn vào nhau. Mình thích kiểu đơn giản vậy thôi, đỡ mất công nhìn đi nhìn lại để tìm chỗ vừa xem. Còn nội dung cụ thể thì mình chưa tìm hiểu kỹ, nên cũng chỉ chia sẻ chút ấn tượng lúc mới mở trang. Thanh menu nhìn khá dễ nhận ra, nằm riêng với phần…
Kết quả bóng đá mình vào thử vì thấy bạn bè hay nói, kiểu cần xem nhanh chứ không có thời gian ngồi phân tích gì nhiều. Lướt một vòng thấy trang làm khá gọn, mở lên là có tỷ số trực tuyến nhìn cái hiểu ngay, lại còn có diễn biến theo từng hiệp nên khỏi phải đoán trận đang ở đoạn nào. Mình thích nhất là chữ nghĩa vừa đủ, không nhồi nhét, nên xem trên điện thoại cũng đỡ rối mắt. Mấy hôm có nhiều trận đá cùng giờ thì chỉ cần kéo xuống là nắm được tình hình chung, không phải bấm qua lại liên tục. Nói chung cảm giác dùng khá “nhẹ đầu”, đúng kiểu…
ZBET hôm trước mình lướt thấy nhiều người nhắc nên ghé thử cho biết thôi. Mình không vào sâu mấy phần trò chơi, chủ yếu xem trang họ làm có dễ nhìn không. Cảm giác đầu tiên là giao diện khá “sạch”, nhìn hiện đại và không bị rối mắt, màu sắc cũng vừa phải chứ không chói. Mình thích kiểu họ trình bày theo từng khối nội dung rõ ràng, kéo xuống là thấy các tiêu đề tách bạch nên đọc lướt vẫn hiểu họ đang giới thiệu gì về hệ thống và cách vận hành. Nói chung kiểu bố cục này hợp với người chỉ muốn xem thông tin nhanh, không phải ngồi lọc chữ. Nhìn trên trang,…
GG88 có đáng để mình lướt qua vài phút không? Có, kiểu “được đấy” theo cách hơi buồn cười là mình vào chỉ định xem bố cục có rối không mà cuối cùng lại ngồi đọc đoạn giới thiệu lâu hơn dự tính vì họ viết về tiêu chuẩn vận hành với bảo mật nghe khá chỉnh chu, ít nhất là không kiểu nói cho có. Giao diện nhìn hiện đại. Chữ không bị dí sát nhau. Kéo xuống cũng nhẹ nhàng, không cảm giác bị nhét cả đống thông tin vào mặt. Menu để chỗ dễ thấy nên chuyển qua lại nhanh, khỏi phải đoán xem nút nằm ở đâu. Mấy khối nội dung tách bạch rõ ràng, và…